Rzeczywistość rozszerzona (ang. augmented reality, AR) to rodzaj technologii, w której obrazy wytwarzane komputerowo są nakładane na przedmioty w celu ich uwydatnienia.

W ten sposób poprawia się lub wzmacnia to, co już istnieje. Dopiero niedawno zaczęto badać możliwości wykorzystania tej technologii w dziedzinie kształcenia. Dotychczas skupiano się przede wszystkim na wprowadzeniu technologii AR do nauczania na poziomie podstawowym i średnim, lecz niewiele zrobiono, aby wykorzystywać ją w kształceniu dorosłych.

Dlatego OEE zaprasza na rozmowę z Lukášem Richterkiem – koordynatorem projektu JoyAR. Projekt JoyAR skupia się na badaniu możliwości wykorzystania rzeczywistości rozszerzonej do tworzenia przyjaznego środowiska kształcenia i szkolenia dla dorosłych.

Czy mógłby Pan opowiedzieć coś o sobie?

Jestem asystentem i wykładowcą na Wydziale Nauki w Departamencie Fizyki Doświadczalnej, na Uniwersytecie Palackiego w Ołomuńcu. Zajmuję się kształceniem przyszłych nauczycieli fizyki. Lubię moją pracę ze względu na różnorodność, która się z nią wiąże. Podoba mi się to, że codziennie spotyka mnie coś nowego.

Dlaczego wspieranie nauczania na podstawie projektów jest takie ważne?

Uważam, że nauczanie na podstawie projektów należy wspierać, ponieważ im dłużej uczę, tym bardziej przekonuję się, że ta metoda skutecznie aktywizuje studentów. Nasze projekty mogą być doskonałym źródłem inspiracji. Ważne, aby przez zdobywanie doświadczenia rozwijać nowe umiejętności.

Czy może nam Pan opowiedzieć o wdrażaniu projektu JoyAR?

Zaczęliśmy od studiów przypadku, aby dowiedzieć się więcej o wykorzystaniu technologii AR na świecie. Studia przypadku dotyczyły szerokiej gamy tematów, począwszy od używania rzeczywistości rozszerzonej w nauczaniu wycinania i frezowania, po sposoby wykorzystywania AR w dendrologii i aktywnym przekazywaniu wiedzy o magnetyzmie. Następnie uczestniczyliśmy w bardzo przydatnym seminarium weekendowym, na którym nauczyliśmy się, jak wykonywać proste modele trójwymiarowe przy użyciu oprogramowania o nazwie SketchUp.

Z jakimi wyzwaniami musiał się Pan zmierzyć w czasie trwania projektu?

Podobnie jak w przypadku wielu innych projektów stanęliśmy w obliczu kilku wyzwań. Największe z nich polegało na tym, że z dziewięciu partnerów pracujących nad projektem tylko dwóch miało doświadczenie z rzeczywistością rozszerzoną i jej wykorzystaniem w kształceniu. Pozostałych siedmiu partnerów musiało szybko uzupełnić wiedzę na temat AR i nauczyć się, jak tworzyć proste modele trójwymiarowe. Zdobycie tych umiejętności i wiedzy w krótkim czasie rzeczywiście było wyzwaniem.

Jakie były miarodajne wyniki projektu? Czego nie nauczyłby się Pan, gdyby nie uczestniczył Pan w tym projekcie?

Jednym z najważniejszych wyników projektu jest interaktywny podręcznik JoyAR. Podręcznik ma pomagać osobom szkolącym dorosłych w pozyskaniu wiedzy na temat wykorzystania AR w kształceniu. Podręcznik zawiera wersje demo i łącza do modeli trójwymiarowych, które można pobrać.

Sporządziliśmy również sprawozdanie na temat najlepszych praktyk i analizę statystyczną w obszarze wpływu AR na dorosłych uczniów, a takżelistę ponad 30 użytecznych linków na temat tego, jak używać AR w kształceniu.

Uważam, że jednym z najcenniejszych wyników było uzyskanie pozytywnej oceny i informacji zwrotnej od naszych uczniów. Skorzystałem z projektu na różne sposoby: nauczyłem się, jak budować modele trójwymiarowe, przekształcać je w interaktywną rozszerzoną rzeczywistość i wykorzystywać na lekcjach i seminariach. Doceniam wiedzę pozyskaną od bardziej doświadczonych partnerów.

Jako koordynator zdobyłem wiele nieocenionych umiejętności, takich jak koordynowanie dyskusji i wyjaśnianie nieporozumień. Jestem wdzięczny dwóm naszym kolegom z komitetu sterującego za wszelką pomoc i poradę.

Nigdy nie zapomnę owocnych spotkań w ramach projektu i atmosfery pełnej współpracy.

Author

Tematy: 
Nauczanie na podstawie projektów
Pomoc językowa